یادداشت یکم بهمن

چه بنویسم؟ باید بنویسم حتماً؟ خوب، این متن را آخرین دقیقه‌های یکم بهمن شروع به نوشتن کرده‌ام و با این حال ناخوش نمی‌دانم چند ساعت زمان خواهد برد. پر از حیرانی و تشویش و نگرانی و اضطراب از آینده و حالی که در حال سوختن است. بعد از سه ساعت می‌ببینم بیش از این نمی‌توانم چیزی بنویسم یعنی خالی خالی‌ام، تهی. می‌خواستم بنویسم شاید زبان بسته و تن و روح خسته و پر از ترس و مضطربم از این روزها و آینده باز شود که نشد. این کوتاه‌ترین پست وبلاگ است.

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *