تو خیره‌کننده بودی

من که تا اینجاشو رفتم بقیه‌ش رو هم می‌رم. حتماً بقیه‌ای هم داره و این همه‌ش نبود، این آخرش نبود، این آخر راه نبود. هنوزم راه هست تا رفتن تا رسیدن. سست نشو. می‌رسی. به غریزت به ذوقت به شهودت اعتماد کن. ادامه بده تکون بخور، نذار همینجا بمیری. تو فوق‌العاده بودی، خیره‌کننده بودی برای خودت فقط برای خودت این مهم بود که از نگاه‌کردن به خودت و آنچه می‌فهمیدی و آنچه می‌دیدی ذوق می‌کردی و می‌دیدی هنوز باید بری، بری تا برسی تو فکری داری، دنیا فکری داره، زندگی هدفی و رسیدنی داره. نباید پایانش این باشه. روزی رو حس‌کن که با رسیدن بهش گریه کنی از همه بدبختی‌های گذشته از همه شکست‌ها و نرسیدن‌های گذشته. که بگی نتیجه‌ای داشت، هدفی وجود داشت، اون همه‌ش نبود، افول نکن، سقوط نکن تو اول اوج گرفتنته، به سیاهی و خفگی و تاری محیطت چشم ندوز، بالای سرت رو نگاه کن و دورن خودت رو، دورتر از اطرافیانت و محیطت فقط خواهشاً کم‌نیار ادامه بده می‌رسی من می‌دونم می‌رسی، من می‌دونم توی قالب خودت آروم می‌گیری، نگو همه‌ش همین بود، خواهش می‌کنم نگو همه‌ش همون بود.

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *